Ellis van Altena (1976) werd geboren in Drenthe (Emmen) maar komt er niet vandaan. Ze studeerde pedagogiek aan de Rijksuniversiteit Groningen en werkte na haar studie o.a. als docent Pedagogiek in Tilburg. Sinds 2023 woont ze in Middelburg en zingt ze vol overgave het Lied van de Zee (stugge Zeeuwen heeft ze echter nog niet ontmoet. Zie het filmpje hieronder).
Over de dichtbundel
Op 23 mei 2026 verschijnt haar eerste dichtbundel: Een dagje zelfmoord en andere versjes. Deze bundel bevat 50 gedichten die op (bijna) 80 pagina’s zijn afgedrukt. Een exemplaar kost € 12,50 (excl. verzendkosten). Wil je een exemplaar kopen, mail dan naar dichterettemiddelburg@gmail.com.
Waarom deze titel?
Een dagje zelfmoord en andere versjes?Waarom deze titel? vraag je je misschien af.
Een dagje zelfmoord is de titel van één van de vijftig gedichten in deze bundel die niet voor niets Een dagje zelfmoord en andere versjes heet. Hierover schrijft ze in haar Inleiding: “Deze bundel bevat míjn wereld. Zoals de Pools-Amerikaaanse dichter Czesław Miłosz zegt: de poëzie heeft tot doel ons eraan te herinneren hoe moeilijk het is slechts één mens te blijven. Ik besta dan dus ook, net als wij allemaal overigens, uit meerdere mensen. Bij de Zweedse dichter Gunnar Ekelöf vond ik een vergelijkbaar inzicht: een wéreld is ieder mens, ik ben als mens een wereld. Een wereld vol gevoelens, ideeën, verwachtingen, gedachten, idealen en herinneringen.
In die wereld bevinden zich zowel de hele vrolijke, goede dingen van het leven als de hele negatieve dingen. In die wereld bevinden zich de vreugde om het voorjaar, zoals ik onder andere in het gedicht Een heel klein feestje verwoord, en de ontroering over het contact met andere mensen, zoals in Voor hen die er zijn of Zorgvuldigheid. En niet te vergeten de verontwaardiging, de woede over de machtswellust van de leiders van deze wereld, zoals in Oorlogje spelen of het gedicht Gaza, Gaza o Gaza, o Israël. Ook is er plaats voor de verstilling, de bijna mystieke ervaring, het gevoel er alleen maar te zijn dat ik zo vaak bij de zee beleef – zeker sinds ik in Middelburg woon – en dat de lezer terug kan vinden in een aantal mijn van zeegedichten.
In mijn wereld hoort ook het gebroken hart thuis, zoals ik dat beschrijf in Ontheemd. Humor mag eveneens niet ontbreken, lees vooral De mislukte Drent of Het perspectief van de zeemeeuw. Stille verrukking ervaar als ik bij de reiger sta, waarover ik het eerste gedicht in deze bundel schreef. Het je vervreemd voelen van andere mensen beschrijf ik in Belang-stelling. Leve de duisternis beschrijft dat verdriet, somberheid, pijn en moeite gewoon kunnen bestaan zonder dat er positieve levenslessen uit getrokken hoeven te worden.
En – tot slot – bevindt zich in deze wereld ook het gevoel dat denk ik veel mensen herkennen maar dat zelden wordt besproken: dat je er even niet meer wilt zijn, dat je genoeg hebt van het leven. In mijn geval heeft dat meestal te maken met mijn gezondheid. Dat ik dermate veel pijn heb dat ik (even) weg wil. Dát verwoord ik in het gedicht Een dagje zelfmoord. Op zo’n moment wil ik letterlijk en figuurlijk uitrusten om de volgende dag weer vol nieuwsgierigheid tegemoet te kunnen treden. Dit gedicht is ook een soort monument voor iedereen die met zelfdoding te maken heeft gehad of op deze manier om het leven is gekomen. De gruwelijkheid ervan moet benoemd worden omdat het in zo’n schril contrast staat met de goede dood die ik ieder mens zou toewensen, het liefst na een goed leven.”
Hieronder een aantal gedichten uit de bundel:
Reiger
De laatste stappen naar het kanaal,
hopelijk wacht hij daar bij het gemaal,
want alleen hij kleurt mijn dag zonnig grijs,
zijn stilte is mijn levenswijs.
Niets.
Dan weerklinkt een krachtig kra kra
en ik voel het geluk dat ik hier alleen maar sta.
Hij landt keurig naast een half verdronken fiets.
En schouwt,
hij schouwt de wereld.
Nu draait zijn snavel naar mij,
zijn oog schouwt mijn ziel dieper dan haar bron.
Misschien dat ik me toch vergis
en dat die man’lijkheid maar schijn is.
Spreekt zij een heel andere taal
vis a vis bij het kanaal.
Een dagje zelfmoord
Soms ben ik het even zat
heb ik het helemaal gehad
wil ik er even niet meer zijn
Een dagje zelfmoord, da’s pas fijn.
En dan niet door zo’n nare trein
een kille brug
of een gruwelijk touw
Van de gedachte alleen al val ik flauw.
Geef mij maar de perfecte paarse pil
of heerlijke thee met een hemels plakje gifcake
Dát is wat ik wil
Dát is wat ik wil!
Zalig rusten in de moederlijke aarde
met het niets als enige van waarde
Languit liggend onder een veld vergetelheidjes.
Steeds beschenen door de warme zon
als een vlinder terug in haar cocon
Terug bij af waar ik begon.
En morgen?
Morgen is er weer een nieuwe dag!
Lied van de zee
Er alleen maar zijn
in een woordeloos refrein,
voelen hoe ik zachtjes dein.
Daag, lief duinkonijn.